Vrijdag 6 maart 2015

Vanmorgen op tijd eruit om Mount Somers te gaan beklimmen maar de bergen waren in nevel gehuld. Toen maar even de weersverwachting bekeken op internet. Deze waren toch geheel anders dan gisteren, ipv lichte bewolking en droog verwachten ze vandaag regen. En niet zo weinig ook.  En dat heb ik gemerkt ....de hele ochtend en een gedeelte van de middag heeft het gespoeld. Een voordeel heeft dat wel gehad, de auto is weer stofvrij. Ik heb gereden tot Fairlie dat zo'n 120 km verderop ligt. Bij een boomgaard halverwege heb ik in het café koffie gedronken en de krant gelezen. In de Nieuw Zeelandse kranten is op het moment een discussie gaande betreffende de kwaliteiten van de toeristische chauffeurs. Bij een op de twaalf ongelukken zijn toeristen betrokken. In de meeste gevallen komt dit omdat men niet gewend is om aan de linkerkant van de weg te rijden. Er gaan hier stemmen op dat buitenlanders geen auto's mogen besturen. Een ridicuul idee natuurlijk. Dit land is teveel afhankelijk van de toerist die het land doorkruist.
Veel van deze  boomgaarden hebben een lucratieve manier gevonden nog wat extra's te verdienen. Vaak worden hun eigen en aanverwante producten langs de weg aan particulieren verkocht, een café erbij en een kleine supermarkt. In Fairlie heb ik ingecheckt in een motel en de rest van de dag was wel heel erg lazy.......

Donderdag 5 maart 2015

Vanacht heeft het veel geregend dus de tent vanmorgen maar in een vuilniszak gedaan. Ik ben via Arthur's Pass naar het plaatsje Mount Somers gereden. Onderweg ben ik nog gestopt bij "Castle Hill". Op die plek staan geerodeerde limestone rotsen her en der verspreid. Daar heb ik geluncht en heb er tussendoor gelopen. Erg indrukwekkend. In Mount Somers mijn tent op een ieniemienie holiday parkje opgezet. Een klein wasje gedaan en savonds gegeten bij de plaatselijke taverne. Yummieee was dat. Op tijd naar bed is het credo voor vanavond want morgen wil ik Mount Somers beklimmen en als ik de folders moet geloven is het een 5 uur one way (hopelijk overdrijven ze het een beetje). Moet er nu nog eventjes niet aan denken. Het uitzicht vanaf deze top op de grote hoge bergen in het westen moet waanzinnig zijn.

Woensdag 4 maart 2015

Vanmorgen gewekt door onwaarschijnlijk veel en mooi vogelgezang. Na een koffie en een ontbijtje langs de kant van de weg ben ik gereden naar Greymouth via Reefton. Weer via een scenic route. Prachtig dus. In Greymouth boodschappen gedaan en op een camping aan zee de tent opgezet. Aan zee kamperen heeft toch wel iets bijzonders vindt ik altijd vanwege het geluid van de golven in de branding.
De rest van de middag heb ik achterstallig onderhoud gepleegd aan mijn blog. En voor de rest....relaxed geweest.

Dinsdag 3 maart 2015

Na een nacht snurken verder gereden naar Saint Arnaud en daar ingecheckt op een camping van het DOC aan Lake Rotoiti. Dit langwerpige meer ligt ingeklemd tussen de bergen en is ongeveer 10 km lang. Aangezien er voor morgen bewolking en een buitje werd voorspeld adviseerde de dame van het DOC om vandaag nog te gaan wilde ik nog volop kunnen genieten van de vergezichten. Dus snel geluncht, tent opgezet en mijn dagrugzak klaar gemaakt en vertrokken naar de carpark vanwaar de 5 uur durende tocht zou beginnen. Het begon het eerste kwartier heel geleidelijk bergop door het bos. Daarna ging het stijl omhoog met krappe zigzag bochten. Wat was dat afzien zeg, 5 kwartieren lang... pfff. Ik mag wel wat meer aan mijn conditie gaan werken, lol. Het stuk boven de boomgrens was wat minder stijl. Het lopen over de bergkammen was echt heel erg gaaf..genieten dus! Ik kwam nog langs 2 berghutten die gebruikt worden voor de meerdaagse tochten in dit berggebied. Met de afdaling had ik geen moeite. Onderweg naar beneden kwam ik nog 2 keer een dode strout (een soort marter die hier vroeger is geïmporteerd om de vele ratten uit te moorden) tegen. Het gif doet toch zijn werk zou je zeggen. Ook vloog er even een Fantail met mij mee. Dat is een klein vogeltje met een staart dat uit 3 zwarte en 2 witte veren bestaat. Als ik loopt krijg je een luchtverplaatsing waardoor de kleine vliegjes om mij heen heel eventjes gedesoriënteerd zijn en het vogeltje kan dan gaan dineren. Na 5 uur zat het er weer op en kon ik heerlijk gaan douchen op de camping. En het mooie van deze tocht was ook dat de knieën hun werk goed gedaan hebben, geen pijn gehad. Dat geeft hoop voor de Milfort Great Walk.

Maandag 2 maart 2015

Na een goede nachtrust om half 10 vertrokken van de camping. Bij de eerste afslag de weg naar links genomen en na nog geen 5 minuten de auto geparkeerd bij een café aan een doodlopende weg. Hier een koffie zonder besteld en een half uurtje later naar  het strand gelopen. Dit strand ligt aan de "Golden Bay". Deze baai meet ongeveer 30 bij 30 km en bij eb valt ongeveer de helft hiervan droog. Deze baai is vooral bekend omdat hier met enige regelmaat walvissen stranden. Dit gebeurde zelfs enkele weken geleden nog. De meeste van deze grote zoogdieren overleven het niet ondanks de tomeloze inzet van honderden vrijwilligers.
Je mag maar max. 5 km de landtong oplopen, de rest is natuurreservaat. Het natuurreservaat is alleen onder begeleiding in een busje te bezichtigen. Na deze 5 km. steek je dwars over de landtong naar de noordkant welke grenst aan de Tasman Zee. De baai kant heeft nog redelijk wat vegetatie maar halverwege naar de kant van de Tasman Zee is het alleen maar zand. Heel fijn wit zand. Je banjert dus door grote en soms manshoge zandduinen. Heerlijk met m'n blote voeten maar best wel zwaar.
Het was prachtig weer, mooie golven in de branding en ik was zo goed als alleen in deze enorme zandbak. Heerlijk zo relaxed. Toen het strand ophield (rotsen) ben ik weer door de landtong naar de baai gelopen. Het pad liep grotendeels door weidegronden waarop schapen (natuurlijk ook schapen..ik ben toch in Nieuw Zeeland....) en volledig zwarte koeien aan het grazen of uitbuiken waren. Vergeet ik nog bijna te vermelden dat het laatste stuk bijna een hink-stap wandeling werd vanwege de vele koeievlaaien die op het pad lagen.

Na deze mooie wandeling ben ik naar Mapua aan de Tasman Bay gereden om te overnachten. Na het inchecken bleek het een halve nudisten camping te zijn. Alleen bij de tent, aan het strand en bij het zwembad mocht je in je niksie rondlopen. Dus geen volleybal spelen in je blootje. Er stonden nog nauwelijks mensen op deze camping want de herfst is officieel al begonnen op 1 maart. Na een rondje zwemmen in het mooie zwembad gegeten en op tijd m'n mandje in gegaan.

Zondag 1 maart 2015

Nadat ik alles ingepakt had vanmorgen ben ik eerst via Kaiteriteri, dat aan een baai ten zuiden van Marahau ligt, naar de grotere plaats Motueka gereden om boodschappen te doen. Daarna naar het holiday park bij Cape Farewell. Het eerste stuk bestond alleen maar uit bochten en nog eens bochten, soms erg smalle wegen en bergje op en bergje af. De laatste kilometers was een gravelweg, heerlijk die stofzooi maar niet heus. De camping ligt in een nationaal park wat oa inhoudt "what you bring in..you'll take out ". Wederom een rustige camping. Na het opzetten van mijn nachtverblijf en het nuttigen van een lunch ben ik gaan lopen. Ik wilde naar de "Wharariki beach"en daar kwam ik na een uurtje lopen aan. Een prachtige mooi zandstrand met mooie rotseilanden ervoor en omdat het eb was een enorm breed maagdelijk wit strand. Omdat het eb was waren 2 eilandjes droog komen te liggen. Bij de laatste zag ik mensen staan en zo nieuwsgierig als ik ben moest ik toch even kijken wat er te zien viel.
Het was een kraamkamer vol met jonge zeehondjes. Ik telde er minimaal 15 en ze waren ongeveer 60 cm lang. Ze zwommen en speelden in en naast een verdiept stukje strand (lekker warm water natuurlijk) bij een drooggevallen eilandje. Wat een prachtig gezicht was dat. En ze waren in zijn geheel niet bang voor de mensen om hun heen. Dit was echt een kadootje voor mij. Hierna teug naar de camping gelopen door grote zandduinen.