Zaterdag 31 jan. 2015

Vandaag ben ik in noordelijke richting vertrokken, naar Taupo dat aan het noordoosten van het gelijknamige meer ligt. Daar heb ik heerlijk ontbeten. Een dubbel gevouwen grote omelet met bacon, ui, tomaat, ham en kaas ertussen met daarbij toast met boter. Dat boter hadden ze wat mij betreft er wel af kunnen laten maar veel boter overal op of bij dat is hier heel gewoon. Nadat mijn buikje weer gevuld was heb ik batterijen gehaald voor m'n camera. Je moet er toch niet aan denken dat ze leeg zijn als je weer iets prachtigs op de gevoelige plaat wil zetten. Ook heb ik 2 galerieën bezocht met werk van plaatselijke kunstenaars. Ik wilde van enkele beelden een foto nemen maar daar gingen ze toch niet mee akkoord. Jammer maar helaas.
Daarna de stad uitgereden en naar de "Huka Falls" gereden. Het water uit Lake Taupo gaat via een smal natuurlijk kanaal naar een rivier. Het water buldert er doorheen, best spectaculair om te zien.  Een stukje verder ben ik naar de Wai-o-tapu thermisch park geweest. Het gebied ten noorden van Taupo Ligt vol met ingezakte kraters, koude en kokende poelen van modder, water en stoomwolken. Het gebied staat ook bekend om zijn geisers zoals de Lady Knox geiser. Deze spuit elke ochtend rondom kwart over 10 zijn hete water hoog de lucht in. Als he daar rijd zie je rondom je overal dampwolken opstijgen. De hele buurt ruikt daar naar rotte eieren. In het park zijn veel van deze gas ontsnappingen te zien. De bekendsten zijn de Champagne pool en de zwavel pool. Het hete water in deze poelen hebben verschillende kleuren en dat komt omdat er verschillende mineralen mee naar boven komen. Ik was blij dat ik na 1,5 uur weer in de auto zat want ik was de stank toen echt wel zat. Enkele uren nadien rook ik het nog. Eerst ben ik doorgereden naar Rotorua en daarna naar een Holiday Park aan de Blue Lake. Om de camping staan een paar metershoge varensbomen. Daar heb ik gegeten en aan een paar Kiwi's gevraagd waar ik morgen heen zou moeten gaan. Dat leverde een hele leuke discussie tussen de Kiwi's op omdat een ieder het allermooiste plekjes wist. Dus morgen en overmorgen maar eens kijken wie er gelijk heeft. Ik ben benieuwd.

Dinsdag 27 jan. 2015

Om een uur of 11 ben ik vandaag gereden naar het Wahapapa Ski Resort dat op de flanken van Mt. Ruapehu (vulkaan) ligt op enkele kilometers van het Holiday Park waar ik verblijf. Daar ben ik met 2 stoeltjesliften naar 2020 meter hoogte gebracht. Onbegrijpelijk dat hier geskied kan worden. Ik zie alleen maar rotsen en nog meer hele grote rotsen: er moet hier wel heel veel sneeuw vallen om te kunnen skiën.
Ik ben gelopen via een met palen gemarkeerd "pad" naar een punt, ongeveer 450 meter hoger, waar je een heel mooi panorama uitzicht hebt. Echt lekker lopen was het niet. Over waterstroompjes, over sneeuwvelden en natuurlijk niet te vergeten die stenen. Na zo'n anderhalf uur bereikte ik dat. En ja hoor niets was gelogen, wat een fenomenaal uitzicht. Vlak voor mij drie ruwe granieten losstaande spitsen en in de verte Mt. Ngauruhoe: Mt. Doom uit Lord of the rings. De afdaling was minder makkelijk vanwege al het losliggende gruis, stenen en omdat ondertussen de bewolking een heel stuk was gezakt werd het ook een heel stuk kouder. Het begon te miezeren op het moment dat ik in de stoeltjeslift naar beneden ging....bah!
Bij de parkeerplaats waarbij ik mijn auto had geparkeerd was ook een horecagelegenheid en daar een warme chocolademelk gedronken met daarbij een warme muffin.
Thuisgekomen gegeten en mijn rugzak ingepakt voor de Great Walk van morgen. Al met al een hele geslaagde dag.

Maandag 26 jan. 2015

Gisteravond aangekomen in Motuoapa dat ligt aan de zuidoost kant van Lake Taupo. Daar heb ik op het plaatselijke Holiday Camp de nacht doorgebracht.
De weg erna toe was prachtig. Glooiende hellingen afgewisseld met stijle stukken met korte haarspeldbochten. Ook een stuk door de Rangipo desert gereden wat gedeeltelijk in gebruik is door het Nieuw
Zeelandse leger als oefenterrein.
Omdat de kopieën van de aanmelding van mijn eerst Great Walk (The Tongariro Northern Circuit) nog bij Klaas en Bea in Dunedin liggen moest ik een kantoor van het DOC zien te vinden. Na wat rondvraag bleek die in Whakapapa te zijn. En daar is ook het beginpunt van de TNC. Deze Great Walk had ik eind februari gepland maar zou hem graag deze week nog lopen. Dat was geen probleem dus woensdag aanstaande ga ik s'morgens eraan beginnen. Er zitten 3 overnachtingen in basic hutten bij. Bij basic moet je denken aan het volgende: met zo'n 20 tot 26 medelopers in 1 ruimte slapen, er zijn gaspitten, er is koud water en buiten staat een eenvoudig toilet van het kaliber gat met deksel. Ik loop door vulkanisch gebied dus dat worden 4 dagen over stenen banjeren, genieten van de mooie vergezichten en van de vulkaan meren zoals de groene Emerald Lakes en de Blue Lake. Uit enkele kraters komt nog een rookpluim. De laatste uitbarsting is in 2012 geweest waarbij een van de hutten volledig is vernield.
Mijn tent heb ik hier op het Holiday Park opgezet. Vanmiddag hier een beetje relaxen.
Morgen mijn rugzak inpakken dwz water voor de eerste dag (op de 1e dag mag je geen water van de berg drinken vanwege de grote hoeveelheid methaan die erin zit), kookgerei mee evenals eten voor 4 dagen. Als ontbijt heb ik havermoutpap en honing (goed voor de energie), brood, worst en kaas voor de lunch en s'avonds outdoorfood. Dat is een gevriesdroogde maaltijd waar je een kop heet water bij moet doen en na 10 min. is het bon apetit. Een combi van verschillende noten met chocolade gaat dienen om van te snoepen. Ook speciale high energie müesli repen neem ik mee. En daarnaast moet ik extra kleding meenemen voor het geval dat het gaat regenen of koud (beanie, handschoenen en dikke hoodie ) gaat worden. S'nachts zal het zowiezo koud worden op die hoogte. Wat ik morgen ook wil gaan doen is een korte wandeling van 2 a 3 uur in de omgeving maken.
Misschien dat ik morgen nog een stukje schrijft en anders blog ik na de TNC weer.

Zaterdag 24 jan. 2015

Vanmorgen naar Picton gereden om de ferry naar Wellington te nemen. Ik had gedacht om de boot van half 2 te nemen maar ik was vroeger in Picton en er was nog plaats voor mijn autootje. Vertrek om kwart voor elf. Deze ferry van Interislands was zo groot dat er een heel goederentreinstel inpast. Achteruit moest ik erin rijden. Ik heb de hele reis tot Wellington (ruim 3uur) op het dek gezeten. Geen wolkje aan de lucht dus dat werd smeren met faktor 85. De eerste 5 kwartier voeren we door de Queen Charlotte Sound en daarna voordat we de Straat van Cook bereikten langs verschillende schiereilanden met waanzinnig mooie verlaten tropische baaien. In Wellington naar het noorden gereden. Hoe anders dan op het zuider eiland: zoveel verkeer hier! 

Na een half uurtje ben ik gestopt in Upper Hutt om verlaat te lunchen. Daarna doorgereden richting Masterton en zo'n 25 km voor die plaats in Greytown op een mooie camping, gelegen in het plaatselijke park, in dat plaatsje beland. Het is volop zomer hier, ruim 32 graden. Wel iets anders dan de temperaturen van eerder deze week.
Het gemeentelijk zwembad grenst aan de camping dus heb ik daar lekker in gezwommen. Morgen richting Roturoa, dat verder naar het noorden ligt.

Vrijdag 23 jan. 2015

Na het inpakken vanmorgen verder noordwaarts gereden langs de kust. Hier en daar gestopt om op mn gemak foto's te nemen en te genieten van de mooie natuur.
Na een uurtje rijden gestopt bij "The Store" dat is een leuk optrekje aan zee waar het heerlijk vertoeven is met een koffie en wortelnoten cake met een yoghurt kwakje ernaast. Met mooi uitzicht op zee natuurlijk. Wie wil er nou niet zo bijzitten?
Nadat ik alles in volle tevredenheid had weggewerkt doorgereden naar het beginpunt van m'n wandeling van vandaag: de Sawcut Gorge. Eerst moest er nog ruim 12 km gereden worden over een smal gravel weggetje de bergen in. Gelukkig kwam er geen tegenligger aan... dat zou een penibele situatie gegeven hebben. Onderweg kwam ik verscheidene hekken tegen die de weg versperden. Die doe je open, rijdt een stukje door en sluit het hek weer netjes. Daar werd ik wel tureluurs van hoor. Later hoorde ik van iemand dat ze dat doen om het vee op hun eigen land te houden. Roosters in de weg zijn gewoonweg té kostbaar voor de boeren. Op t einde van de weg bij een huis mijn auto geparkeerd en een kaart met uitleg gekregen van de bewoonster. Een leuke wandeling volgens haar. Je loopt dus eerst aan de ene kant van het stroompje en dan moet je soms oversteken naar de andere kant. Je loopt alleen maar over stenen, stenen en nog eens stenen. Geen enkele is gelijk en ze zitten veelal los. Het is dus zaak om bij elke stap geconcentreerd te kijken waar je je voeten neerzet. Met m'n bergschoenen aan oversteken, het is geen doen om ze elke keer uit te trekken en m'n Tevaatjes aan te doen. Natte voeten dus. De eerste keer is het wat vervelend maar dat went snel hoor. De kloof werd steeds smaller en ook steeds mooier. En toen kwam het gedeelte waar het eigenlijk om gaat. Een smalle kloof van nog geen 2 meter breed. Hoe mooi!
De kloof bestaat uit weerszijden uit Limestone en heeft erg grillige vormen. Ik ben er tot mijn knieën in het water doorheen gelopen. Na een korte pauze ben ik weer terug gelopen. Ik ben maar 4 personen tegen gekomen onderweg dus da's best wel relaxed. 

In Blenheim in het noordoosten sta ik nu op een camping.
Morgen rij ik naar Picton en neem ik de ferry naar het noorder eiland. Eens kijken hoe dat eruit ziet.

Donderdag 22 Jan. 2015

Na een heerlijke nacht in coma-modus en een ontbijtje in de zon ben ik naar Kaikoura gereden. Wederom een mooie rit van anderhalf uur. Ik ben gelijk naar een Whale Watch bedrijf gegaan om een ticket te kopen. Ik had het laatste plekje voor de excursie van kwart over 12.  Voordat we vertrokken kregen we een veiligheids briefing. Daarna hup de bus in en reden we naar de haven waar we inscheepten op een door jets aangedreven schip. Wat spoot dat ding door en over de golven. Na een klein half uur spotten we de eerste kleine walvissen waaronder ook een paar jongen. Daarna ging de kapitein op zoek naar een Sperm Whale...beetje rare naam ...lol. Een Sperm Whale is langer dan een Boeing 737 en zwaarder dan 6 van die vliegtuigen. Een enorm gevaarte dus. Deze walvissen kunnen ongeveer 45 min. onder water blijven voordat ze ongeveer 15 min. aan de oppervlakte blijven om lucht gaan inademen. Bij het uitademen zie je een waterfontijn uit hun neusgat komen. En als ze lang genoeg boven zijn geweest dan duiken ze sierlijk naar beneden. Dan pas zie je ook hun machtige staartvin. Verder heb ik ook nog Dusky dolfijnen gezien: wat zijn die snel en bewegelijk.
Na drie en half uur waren we weer terug in de haven met een voldaan gevoel.
Whale spotten is een hele business geworden: je kan het doen met een vliegtuig, helikopter en zoals ik gedaan heb met een boot.
Ondertussen was het al na vieren en heb ik m'n tentje opgezet op een Holiday Park in de buurt.
Morgen naar eens een stukje gaan lopen.

Woensdag 21 jan. 2015

Om half elf vanmorgen weggereden van de boerencamping waar ik de tent zo goed als droog heb kunnen inpakken.
Al snel begon de lucht er dreigend uit te zien met alle ellende van dien: zware hoosbuien. De scenic route was soms zo scenic niet meer. Na een uurtje werd het droog en kon ik genieten van de prachtige omgeving. Rijdend door een glooiend landschap, over one lane bridges, over de valleien en genieten van mooie vergezichten. In Rangiora, waar ik tijdens mijn vorige reis vaak kwam, naar de NewWorld gegaan voor enkele boodschapjes.  Net toen ik betaald had barstte er toch een hoosbui los...binnen een mum van tijd stond het parkeerterrein blank. Dus om het wachten wat aangenamer te maken een koffie met... genomen.
Uiteindelijk ben ik beland in Cheviot al waar ik in het plaatselijke motel een basic  kamer heb geboekt. De keuken en sanitaire voorzieningen zitten in een apart gebouw. Ga met deze regen echt niet in mn tentje slapen...Lol
Het weerbericht voor de komende dagen ziet er wel goed uit dus morgen maar eens kijken of er een excursie is om walvissen te gaan spotten.

Dinsdag 20 jan. 2015

Gisteravond was het heel helder boven Lake Tekapo en er waren dus massa's sterren te zien...zo ZEN!
Afgelopen nacht was zo koud dat ik mijn merino Long John aangetrokken heb en een beanie op m'n hoofd. Heerlijk geslapen dus.  Het was prachtig weer toen ik opstond. Het uitzicht dat ik vanuit m'n tentje op het meer had leek wel een schilderij. Na het ontbijt ben ik vertrokken richting  Fairlie en daar een koffie met natuurlijk wat lekkers besteld. Dit keer een Apple slice (een crunchy bodem met daarop een grove appel compote en daarop weer een crunchy dekseltje).  Zo lekker!
Ben doorgereden richting Geraldine via Highway 79: een scenic route. Erg mooi.
Vlak voor Geraldine had ik geen zin meer om te rijden en heb ik m'n tentje opgezet op een Famyard camping. Een beetje te vergelijken met een boerencamping bij ons. Helemaal toegespitst op kinderen.
Hier heb ik lekker lui de middag doorgebracht...beetje lezen...beetje slapen... erg lui dus.

Maandag 19 jan. 2015

Ja hoor....'t regende weer toen ik wakker werd. Op de receptie, van het holiday park waar ik de nacht heb doorgebracht in een basic cabine, vertelden ze me dat het de aankomende dagen niet veel beter zou worden. Dus heb ik maar besloten om verder te gaan. Eerst naar NewWorld (supermarkt) en daar brood en een stuk kaas gehaald voor het ontbijt. In de auto ontbeten en naar het meer gelopen op zoek naar een van de meest gefotografeerde bomen ter wereld om deze ook op de gevoelige plaat vast te leggen.
Daarna de auto in op weg naar Omarama.
Ik heb gereden door een fantastisch mooi landschap met bergen en valeiëen met maar weinig vegetatie. Het leek wel een soort van maanlandschap, zo gaaffff....
In de buurt van Omarama kan je fantastisch zweefvliegen: deze omgeving is in de wereld vermaard om waanzinnig te kunnen zweefvliegen. Op dagen met goede condities kan je zelfs in de buurt van de hoogste berg van het land, Mount Cook (3754 m.) en de vele gletsjers eromheen vliegen. Soms worden er afstanden gevlogen van meer dan 2000 km.
Dus zweefvliegen staat ook nog op mijn bucketlist. Vandaag zou het sowieso niet mogelijk zijn vanwege het weer maar ik wilde graag de mogelijkheden weten om een keer mee te mogen de lucht in. En dat is mogelijk.... als je maar betaald. Dus over enkele weken moet het dan maar gaan gebeuren.
Mijn verlate lunch bestond uit een "long black" (zwarte sterke koffie) en een bord friet...daar had ik ineens zo'n zin in. Nadat m'n buikje weer gevuld was ben ik verder gereden richting Lake Tekapo waar ik op het plaatselijke Holiday Park ga overnachten. Het eerste grote meer dat ik na Twizel tegenkom is Lake Pukaki dat gevoed wordt door het smeltwater van de verschillende gletsjers die rondom Mount Cook liggen. Het heeft een intense blauwegroene kleur. De 2e foto van het meer is genomen op een onbewolkte dag (heb ik van internet geleend) en aan de horizon zie je de besneeuwde toppen van het Mount Cook massief. Ook het water van Lake Tekapo is zo mooi blauwgroen. Wat de omgeving van dit meer zo bijzonder maakt is dat er, tenminste als het s'nachts onbewolkt is, je heel goed de sterrenhemel kan zien. Er is dan ook een sterrenwacht gebouwd op een heuvel in de buurt. Bij mijn vorige bezoek hier was het onbewolkt s'nachts en heb ik, plat op mijn rug liggend, de melkweg kunnen zien. Miljarden sterren...... 

Mijn tentje heb ik nog net voor de regen kunnen opzetten: even later kwam het met bakken uit de hemel. Heel fijn... Grrr...

Zondag 18 jan 2015

Vanmorgen al om 6 uur opgestaan. Het was gestopt met regenen dus ik wilde al snel het dek op. Wat een verschil met de dag ervoor. Om half 8 werden de motoren gestart en voeren we weg uit de zij-arm van de Sound. Na een heerlijk ontbijt begon hier en daar het wolkendek al gaten te vertonen. Maar meer dan dat ook niet. Het begon zelfs weer te regenen maar niet de hoeveelheden als van de dag ervoor. Wel werden de zeilen gehesen...wat een prachtig gezicht. Van de enorme watervallen van gisteren was weinig meer over. Dat was dan wel weer jammer. We voeren een kleine zij-arm in en de motoren gingen uit. Er werd iedereen verzocht om niet te bewegen en te praten voor 5 minuten. Wat was dat mooi je hoorde alleen de geluiden van de natuur...zo ZEN ! Daarna was het nog maar een kwartiertje naar de steigers waar de bus al op ons wachtte om ons over de "Wilmot Pass" naar de andere boot te brengen.
Tegen 12 zaten we weer in de auto. Via een koffie pauze in Te Anau reden we terug naar Lumsden waar mijn auto stond en waar ik afscheid nam van mijn vrienden.
Ik ben gereden via Queenstown naar Arrowtown. Deze plaats heeft een hele oude kern zoals die er eind 19e eeuw uit zag. Nadat ik dit bekeken had reed ik via het hele oude plaatsje Cadrona naar Wanaka waar het pijpenstelen regende. Dus vannacht niet in m'n tentje maar in een cabine op een holiday park geslapen.

Zaterdag 17 Jan. 2015

Vanmorgen al om kwart over 6 uit m'n mandje want Klaas wilde om 7 uur rijden. De rit zou ongeveer 4 uur in beslag nemen en er was een uur gepland voor een of twee koffiepauzes. Bea wilde nog steeds niet vertellen wat het verassings weekend zou inhouden.  De eerst koffiepauze was in een omgebouwd postkantoor in Gore. Met een muffin natuurlijk!
Bij de volgende koffie break in Lumsden heb ik m'n auto laten staan en ben ik met Klaas en Bea meegereden. De bestemming was Pearl Harbour in Manapouri. Daar vertrekken de jet aangedreven schepen van Real Journey naar de Doubtfull Sound. Real Journey, die vaartochten uitvoert, heeft meer schepen dan de Nieuwe Zeelandse marine. Een Sound is het equivalent van een Noorse Fjord. Het zuidwesten van het zuider eiland heeft meerdere Sounds en de Doubtfull Sound is daarvan de allergrootste. Het diepste punt ligt op 450 meter.
Nadat we aan boord waren gegaan deed de boot er ruim 45 min over om de andere kant van Lake Manapouri te bereiken. En ondanks dat het in Manapouri zonnig was en lekker warm viel hier de regen met bakken uit de hemel. Ik kreeg gelijk zo'n gevoel van dat ons weekend in het water zou vallen. Daar zijn we overgestapt in een bus die ons over de "Wilmot Pass" naar het begin van de Sound bracht. Daar zijn we op een groot zeiljacht (een moderne 3 master) gestapt met nog ongeveer 80 anderen.
Het schip vertrok bijna gelijk. En maar regenen. Na een klein half uur zagen we de eerste watervallen. De ene was nog spectaculairder dan de andere. Omdat het ook zo hard waaide werden de watervallen in stukken geblazen. Het is haast niet te omschrijven wat er gebeurde. Kijk maar naar de foto's dan krijg je er een idee bij. Wij vonden het in ieder geval een waanzinnige belevenis.
Aan het einde van de Sound, op de grens van de Tasman zee liggen een paar rotseilandjes. Daar woont een kolonie zeeleeuwen. We voeren en dichtbij langs. Zo mooi om te zien! Ik heb dus veel foto's gemaakt. Ondertussen gestampte het schip op de hoge golven.
Wist je dat op de Doubtfull Sound meer dan 9 meter regen valt? Dat is meer dan 11x de hoeveelheid die in ons kikkerlandje valt. Bij mijn vorige bezoek aan Nieuw Zeeland had ik de dagtocht over deze Sound gemaakt maar toen was het onbewolkt en heerlijk warm. Zo anders als vandaag.
Na het diner aan boord kregen we een uitleg over hoe de allereerste kolonisten hier konden overleven.
Om 10 uur ging het schip voor anker in een zij arm van de Sound. Ik lag al ruim voor 11 in m'n mandje.

Vrijdag 16 jan. 2015

Vanmorgen op tijd eruit om naar Sandfly Beach te gaan. Een prachtige dag vandaag: veel zon en weinig wind. Wat een verschil met gisteren toen het potdicht van de lage bewolking zat. De toegang tot het strand is niet bepaald klantvriendelijk. Het is een stijle afdaling in mul zand naar beneden. Ik zag zelfs kinderen met een soort van slee naar beneden roetsen. Beneden aangekomen was het gelijk bingo. Er lag een zeeleeuw zich heerlijk in de zon op te warmen. Ben daarna doorgelopen naar het einde van het strand omdat daar meerdere zeeleeuwen zouden zijn. En ja hoor daar kwam ik er nog een paar tegen liggend op en tussen de rotsen. Ook zag ik 2 spelen in het water en ze lieten zich met de golven meevoeren. Zo leuk ze in hun natuurlijke habitat te zien.
Halverwege terug ben ik een pad door de duinen gaan volgen...een een of andere track. In het mulle zand naar boven. Erg zwaar. De klimduin van Schoorl is er niets bij. De klim naar de top duurde zo'n 45 minuten...wat een ellende. Zeker bij deze temperatuur van 29 graden is dat een hele opgave. De weg terug naar het strand was natuurlijk een makkie. Bij het begin van het strand lagen ook weer 2 zeeleeuwen dus vandaag heb ik er genoeg gezien. Het klimmen naar boven, om de auto te bereiken, was wederom een uitdaging. Ik moet echt wat aan mijn conditie gaan doen.
Ik was om 3 uur vanmiddag weer thuis. Tijd voor een verlate lunch en mijn kleine rugzak inpakken voor de verassings weekend met Klaas en Bea.

Donderdag 15 jan. 2015

De laatste 2 dagen geshopt in Dunedin: dingen zoals proviand voor de eerst komende week, een boek met gedetailleerde kaarten van het noorder eiland en nog een galerie bezocht genaamd " Lure".; niet echt bijzonder op een enkel sieraad na.
Verder nog een atelier bezocht waar Maori hangers van Greenstone gecarved worden. Het Greenstone dat zij verwerken komt uit de bergen in de buurt van de Routeburn Track, een great walk welke ik in 2013 heb gelopen. Echte artiesten cq vakmensen zijn daar aan het werk.
Vanmiddag na de lunch ben ik naar "Sandfly Beach" gegaan maar uiteindelijk ben ik daar niet terecht gekomen. Het waaide erg hard, miezerregen en zeer laaghangende bewolking waar ik doorheen reed. Dat was niet te doen met zo weinig zicht dus maar weer omgekeerd en naar een andere baai gereden genaamd "Tomahawk Beach". Daar scheen wel de zon maar de wind zorgde ervoor dat ik werd gezandstraald: niet echt mijn ding dus. Wel mooi om de grote golven met witte koppen te zien die door de harde wind er vanaf werden geblazen. Thuis gekomen lekker gelezen op de veranda in de zon maar ik was vergeten om zonnecrème te smeren dus mn armen waren binnen het uur al rood. Dat is dus een waarschuwing voor de volgende keer.
Morgen ga ik opnieuw proberen om "Sandfy Beach" te bezoeken.

Maandag 12 jan. 2015

Vannacht goed geslapen dus m'n jetlag zal wel bijna ten einde zijn. Vanmorgen eerst gebeld met de autoverzekering want die wilde wat informatie van mij hebben vw mijn rijbewijs. Dat is nieuw dit jaar omdat er de afgelopen jaren veel ongelukken gemaakt zijn door buitenlandse chauffeurs. Nadat dat geregeld was naar de stad gereden en een koffieshop gezocht voor m'n dagelijkse Long black met een muffin.Bij de Nieuwe Zeelandse wegenwacht, de AA, een tijdelijk lidmaatschap voor toeristen afgesloten. Ook gelijk een stapel folders en een wegenkaart meegenomen.

Ook hebben Bea en ik een galerie bezocht met werk van de nu 70 jarige glas kunstenaar Ann Robinson. Wat maakt zij mooie objecten. Omdat we zo onder de indruk waren van haar werk mochten we naar het magazijn van de galerie om nog andere topstukken te bekijken die later tentoongesteld zouden worden.

Bij een outdoor winkel heb ik nog een Icebreaker hoodie gescoord. Nadat we nog ergens een koffie hebben gedronken zijn we naar huis gegaan.

Zaterdag 10 januari

Vanmiddag om half 3 plaatselijke tijd aan gekomen in Dunedin waar ik door Klaas en Bea van het vliegveld ben afgehaald. Het weer was prima: stralende zon, strak blauwe hemel én 27 graden. Lang niet slecht dus.
We zijn gelijk naar het huis van K&B gereden dat in een buitenwijk op de heuvels rondom Dunedin ligt.
Onder het genot van een heerlijk glaasje champagne zijn we begonnen elkaar bij te praten.
Na een verfrissende douche op mn kamer zijn we de stad ingereden. De Schotse stad Edinburgh heeft als voorbeeld gediend voor de bouw van deze stad. Dat houdt in veel oude gebouwen in die stijl. Heel mooi soms.....
Dunedin is een echte studentenstad en dus stikt het er van de terrassen, cafeetjes en eetgelegenheden.
We zijn in een Aziatische eethuisje gaan eten. Loopt ineens Klaas naar buiten om een fles wijn te gaan scoren voor bij het eten. Huh..? dacht ik..je eigen drank meenemen? Ja dat kan hier nog. Dat noemen ze "B.Y.O." wat betekent: bring your own. Dus je neemt je eigen drinken mee en tegen een kleine vergoeding van 2 NZ$ ( 1 euro 30) regelen zij een glas voor je. Een fles koud water met glazen is altijd gratis, water wordt hier gezien als een eerste levensbehoefte en daar vraag je dus geen geld voor.
Thuisgekomen nog een beker thee gedronken en toen sloeg de slaap om half elf genadeloos toe. Dus gelijk de zzz-modus in.

Vrijdag 2 januari 2015

Deze video kwam ik vandaag tegen en is zeer zeker de moeite waard. Als je hem bekijkt denk je bijna dat het niet bestaat maar ik kan je verzekeren dat ik zulke beelden met eigen ogen heb gezien.

Klik hier: Magic New Zealand