Vrijdag 6 maart 2015

Vanmorgen op tijd eruit om Mount Somers te gaan beklimmen maar de bergen waren in nevel gehuld. Toen maar even de weersverwachting bekeken op internet. Deze waren toch geheel anders dan gisteren, ipv lichte bewolking en droog verwachten ze vandaag regen. En niet zo weinig ook.  En dat heb ik gemerkt ....de hele ochtend en een gedeelte van de middag heeft het gespoeld. Een voordeel heeft dat wel gehad, de auto is weer stofvrij. Ik heb gereden tot Fairlie dat zo'n 120 km verderop ligt. Bij een boomgaard halverwege heb ik in het café koffie gedronken en de krant gelezen. In de Nieuw Zeelandse kranten is op het moment een discussie gaande betreffende de kwaliteiten van de toeristische chauffeurs. Bij een op de twaalf ongelukken zijn toeristen betrokken. In de meeste gevallen komt dit omdat men niet gewend is om aan de linkerkant van de weg te rijden. Er gaan hier stemmen op dat buitenlanders geen auto's mogen besturen. Een ridicuul idee natuurlijk. Dit land is teveel afhankelijk van de toerist die het land doorkruist.
Veel van deze  boomgaarden hebben een lucratieve manier gevonden nog wat extra's te verdienen. Vaak worden hun eigen en aanverwante producten langs de weg aan particulieren verkocht, een café erbij en een kleine supermarkt. In Fairlie heb ik ingecheckt in een motel en de rest van de dag was wel heel erg lazy.......

Donderdag 5 maart 2015

Vanacht heeft het veel geregend dus de tent vanmorgen maar in een vuilniszak gedaan. Ik ben via Arthur's Pass naar het plaatsje Mount Somers gereden. Onderweg ben ik nog gestopt bij "Castle Hill". Op die plek staan geerodeerde limestone rotsen her en der verspreid. Daar heb ik geluncht en heb er tussendoor gelopen. Erg indrukwekkend. In Mount Somers mijn tent op een ieniemienie holiday parkje opgezet. Een klein wasje gedaan en savonds gegeten bij de plaatselijke taverne. Yummieee was dat. Op tijd naar bed is het credo voor vanavond want morgen wil ik Mount Somers beklimmen en als ik de folders moet geloven is het een 5 uur one way (hopelijk overdrijven ze het een beetje). Moet er nu nog eventjes niet aan denken. Het uitzicht vanaf deze top op de grote hoge bergen in het westen moet waanzinnig zijn.

Woensdag 4 maart 2015

Vanmorgen gewekt door onwaarschijnlijk veel en mooi vogelgezang. Na een koffie en een ontbijtje langs de kant van de weg ben ik gereden naar Greymouth via Reefton. Weer via een scenic route. Prachtig dus. In Greymouth boodschappen gedaan en op een camping aan zee de tent opgezet. Aan zee kamperen heeft toch wel iets bijzonders vindt ik altijd vanwege het geluid van de golven in de branding.
De rest van de middag heb ik achterstallig onderhoud gepleegd aan mijn blog. En voor de rest....relaxed geweest.

Dinsdag 3 maart 2015

Na een nacht snurken verder gereden naar Saint Arnaud en daar ingecheckt op een camping van het DOC aan Lake Rotoiti. Dit langwerpige meer ligt ingeklemd tussen de bergen en is ongeveer 10 km lang. Aangezien er voor morgen bewolking en een buitje werd voorspeld adviseerde de dame van het DOC om vandaag nog te gaan wilde ik nog volop kunnen genieten van de vergezichten. Dus snel geluncht, tent opgezet en mijn dagrugzak klaar gemaakt en vertrokken naar de carpark vanwaar de 5 uur durende tocht zou beginnen. Het begon het eerste kwartier heel geleidelijk bergop door het bos. Daarna ging het stijl omhoog met krappe zigzag bochten. Wat was dat afzien zeg, 5 kwartieren lang... pfff. Ik mag wel wat meer aan mijn conditie gaan werken, lol. Het stuk boven de boomgrens was wat minder stijl. Het lopen over de bergkammen was echt heel erg gaaf..genieten dus! Ik kwam nog langs 2 berghutten die gebruikt worden voor de meerdaagse tochten in dit berggebied. Met de afdaling had ik geen moeite. Onderweg naar beneden kwam ik nog 2 keer een dode strout (een soort marter die hier vroeger is geïmporteerd om de vele ratten uit te moorden) tegen. Het gif doet toch zijn werk zou je zeggen. Ook vloog er even een Fantail met mij mee. Dat is een klein vogeltje met een staart dat uit 3 zwarte en 2 witte veren bestaat. Als ik loopt krijg je een luchtverplaatsing waardoor de kleine vliegjes om mij heen heel eventjes gedesoriënteerd zijn en het vogeltje kan dan gaan dineren. Na 5 uur zat het er weer op en kon ik heerlijk gaan douchen op de camping. En het mooie van deze tocht was ook dat de knieën hun werk goed gedaan hebben, geen pijn gehad. Dat geeft hoop voor de Milfort Great Walk.

Maandag 2 maart 2015

Na een goede nachtrust om half 10 vertrokken van de camping. Bij de eerste afslag de weg naar links genomen en na nog geen 5 minuten de auto geparkeerd bij een café aan een doodlopende weg. Hier een koffie zonder besteld en een half uurtje later naar  het strand gelopen. Dit strand ligt aan de "Golden Bay". Deze baai meet ongeveer 30 bij 30 km en bij eb valt ongeveer de helft hiervan droog. Deze baai is vooral bekend omdat hier met enige regelmaat walvissen stranden. Dit gebeurde zelfs enkele weken geleden nog. De meeste van deze grote zoogdieren overleven het niet ondanks de tomeloze inzet van honderden vrijwilligers.
Je mag maar max. 5 km de landtong oplopen, de rest is natuurreservaat. Het natuurreservaat is alleen onder begeleiding in een busje te bezichtigen. Na deze 5 km. steek je dwars over de landtong naar de noordkant welke grenst aan de Tasman Zee. De baai kant heeft nog redelijk wat vegetatie maar halverwege naar de kant van de Tasman Zee is het alleen maar zand. Heel fijn wit zand. Je banjert dus door grote en soms manshoge zandduinen. Heerlijk met m'n blote voeten maar best wel zwaar.
Het was prachtig weer, mooie golven in de branding en ik was zo goed als alleen in deze enorme zandbak. Heerlijk zo relaxed. Toen het strand ophield (rotsen) ben ik weer door de landtong naar de baai gelopen. Het pad liep grotendeels door weidegronden waarop schapen (natuurlijk ook schapen..ik ben toch in Nieuw Zeeland....) en volledig zwarte koeien aan het grazen of uitbuiken waren. Vergeet ik nog bijna te vermelden dat het laatste stuk bijna een hink-stap wandeling werd vanwege de vele koeievlaaien die op het pad lagen.

Na deze mooie wandeling ben ik naar Mapua aan de Tasman Bay gereden om te overnachten. Na het inchecken bleek het een halve nudisten camping te zijn. Alleen bij de tent, aan het strand en bij het zwembad mocht je in je niksie rondlopen. Dus geen volleybal spelen in je blootje. Er stonden nog nauwelijks mensen op deze camping want de herfst is officieel al begonnen op 1 maart. Na een rondje zwemmen in het mooie zwembad gegeten en op tijd m'n mandje in gegaan.

Zondag 1 maart 2015

Nadat ik alles ingepakt had vanmorgen ben ik eerst via Kaiteriteri, dat aan een baai ten zuiden van Marahau ligt, naar de grotere plaats Motueka gereden om boodschappen te doen. Daarna naar het holiday park bij Cape Farewell. Het eerste stuk bestond alleen maar uit bochten en nog eens bochten, soms erg smalle wegen en bergje op en bergje af. De laatste kilometers was een gravelweg, heerlijk die stofzooi maar niet heus. De camping ligt in een nationaal park wat oa inhoudt "what you bring in..you'll take out ". Wederom een rustige camping. Na het opzetten van mijn nachtverblijf en het nuttigen van een lunch ben ik gaan lopen. Ik wilde naar de "Wharariki beach"en daar kwam ik na een uurtje lopen aan. Een prachtige mooi zandstrand met mooie rotseilanden ervoor en omdat het eb was een enorm breed maagdelijk wit strand. Omdat het eb was waren 2 eilandjes droog komen te liggen. Bij de laatste zag ik mensen staan en zo nieuwsgierig als ik ben moest ik toch even kijken wat er te zien viel.
Het was een kraamkamer vol met jonge zeehondjes. Ik telde er minimaal 15 en ze waren ongeveer 60 cm lang. Ze zwommen en speelden in en naast een verdiept stukje strand (lekker warm water natuurlijk) bij een drooggevallen eilandje. Wat een prachtig gezicht was dat. En ze waren in zijn geheel niet bang voor de mensen om hun heen. Dit was echt een kadootje voor mij. Hierna teug naar de camping gelopen door grote zandduinen.

Vrijdag 27 en Zaterdag 28 feb.2015

Toen ik om 8 uur m'n tent uitkwam zat de lucht potdicht. Maar na het ontbijt trok het helemaal open en beloofde het toch een mooie dag te worden. Vandaag wilde ik naar Marahau aan de kust. Een rit van nog geen 4 uur door oa een hele mooie vallei met dito waterval. Marahau ligt aan het begin van de "Abel Tasman Great Walk". Het is er dus een komen en gaan van hikers. Deze niet al te moeilijke Great Walk loopt voornamelijk langs de kust, die met vele baaien bezaaid is met de prachtigste stranden. Ook kan je hier prachtig op de rustige zee kanoën. Ik kwam in het begin van de middag aan in Marahau. Het was eb dus de haven was drooggevallen. De tractoren met trailers die de watertaxi's van en naar het water brachten stonden enkele honderden meters vanaf de boulevard in zee.
Mijn tent heb ik opgezet op "The Barn", een camping op de rand van Marahau waar ik 2 jaar geleden ook gestaan heb. Daarna ben ik naar het goudgele strand gegaan om even bij te komen van alle vermoeienissen...lol.
Zaterdag na het ontbijt een koffie gedronken aan de boulevard. Smiddags ben ik enorm lui geweest oftewel gelegen op het strand. Maar wel een Engels boek gelezen over de dubbelspion "Kim Philby". Op weg naar de camping ook nog een galerie bezocht. In de beeldentuin stonden houten beelden die uit grote boomstammen gemaakt waren. Erg mooi. Savonds een steenoven pizza genuttigd in een restaurantje tesamen met een pint bier.

Donderdag 26 feb. 2015

Ook vanmorgen na het ontbijt met een natte tent vertrokken. Vlak voor het opbreken begon het nog even goed te hozen. Nog steeds naar het noorden rijden vandaag en bij Punaki ben ik gestopt. Daar bevinden zich de "Pancake" rotsen en een "Blowhole". Deze rotsen die lijken op gestapelde pannenkoeken zijn alleen op deze plek te vinden over een breedte van niet meer dan 100 meter. Ook is hier een zgn "Blowhole" waarvan je op onderstaande link meer kan lezen :

http://en.m.wikipedia.org/wiki/Blowhole_%28geology%29

Gelijk in Pukaki gebruik gemaakt van de mogelijkheid om koffie met wat lekkers te scoren. Daarna in de regen doorgereden naar Westport waarna het snel droog werd. Na een bezoek bij de plaatselijke NewWorld doorgereden naar Reefton om daar, op een camping waar ik in 2013 ook al geweest was, te overnachten. Maar.......deze camping kon ik niet meer vinden..grrr.  Ook de plaatselijke VVV kon mij niet helpen dus toen maar doorgereden naar Murchison waar ik om 5 uur aankwam. Onderweg ben ik nog wel even uitgestapt om foto's te maken van een waterval.

Woensdag 25 feb. 2015

Even na tienen ben ik vertrokken vanaf de camping bij Franz Josef. De tent in 2 vuilniszakken gedaan want hij was kletsnat. Verder langs de westkust naar het noorden gereden. Ik ben nog bij een idyllisch meertje gestopt waar ook een basic DOC camping was. Bij Hokitika geld gepind en op een parkeerplaats m'n stokbrood met ham gegeten. Terwijl ik aan het eten ben stopt er een auto. Komt er een echtpaar uit waarvan de vrouw een GPS ontvanger in haar hand heeft. Ze loopt maar mijn auto en zegt tegen haar man: het is onder die man zijn auto. Vraagt ze in steenkool engels of ik m'n auto zou willen verplaatsen...tuurlijk wil ik dat wel. Ik ben de beroerdste niet. Het bleek dat ze aan een spel meededen georganiseerd door de plaatselijke VVV. Door middel van GPS coördinaten moeten ze "puzzelstukjes" zien te vinden en op die manier zien ze de mooie bezienswaardigheden van Hokitika.
Daarna doorgereden naar Greymouth en een paar kilometer ten noorden van die stad een plaatsje gezocht op n camping...een oud holiday park. In essentie was alles er maar erg basic. Het was in ieder geval netjes en schoon en dat is al heel wat. Verder lag deze camping aan de kust, va mijn tent was het minder dan 2 min. lopen. Smiddags heb ik daar nog 2 uurtjes gelezen en genoten van het gebulder van de hoge golven.

Dinsdag 24 feb. 2015

Vanmorgen heb ik gebeld net het zweefvliegcentrum in Omarama om te boeken voor een glidervlucht. Vandaag werd er jammer genoeg niet gevlogen vanwege het weer.  Pff...jammer! Dus ben ik om 10 uur maar vertrokken naar de westkust. Een mooie rit door de bergen alleen jammer dat het vanaf een uur of 2 wat begon te sputteren. Ik ben enkele keren gestopt om foto's te maken. En ja hoor...ze vinden me nog steeds heel erg lekker...grrrrr.  De sandfies hebben me gevonden. Op een gegeven moment zaten er op elk been wel een twintigtal van die krengen. Ben dus flink gebeten. Vanavond maar een anti-histamine tablet innemen. Ik wilde een wandelingetje maken naar de Fox Glacier maar de bewolking lag zo laag dat die toch niet te zien zou zijn. Dus door gereden naar Franz Joseph ongeveer 25 km verderop. Daar op een Holiday Park mijn tent opgezet. Morgen ga ik verder richting Westport dat verder naar het noorden ligt. De weg loopt dan langs de kust en dat is zo'n mooie!

De tussenliggende dagen

Het bloggen is er bij ingeschoten de laatste week. Dinsdag jl zijn we van Stewart Island gekomen en om een uur of 3 smiddags waren we weer bij Klaas en Bea in Dunedin thuis. De volgende morgen heb ik met Bea nog ergens in de stad een koffie met ...gehad en toen voor 4 weken afscheid van haar genomen. Ik ben vertrokken naar Wanaka want ik wil daar enkele dagen blijven op een camping aan het meer. Prachtig weer, elke dag veel zon en tussen de 28 en 30 graden. Ik heb lekker geluierd, vaak op het strand geweest en genoten van de triathlon.
Op zaterdag was er triathlon voor de kinderen van 6 t/m 12 jaar. De kleinsten tot 9 mochten nog het zwemmen inwisselen voor lopen over het strand. Daarna op hun fietsjes een parkoers fietsen en nog een stuk hardlopen. Het was leuk om die verbeten gezichtjes te zien van de kids. Elk kind die gefinisht was kreeg een medaille en een t-shirt. Op zondag was het voor de volwassenen, de internationale triathlon van Wanaka. Om 6 uur smorgens begonnen de voorbereidingen al en de profs vertrokken om klokslag 7 uur. Ze moesten 2 rondjes in het meer zwemmen ( totaal 3,9 km), 2 ronden fietsen (totaal180 km) en een volledige marathon lopen in 2 ronden. En dat bij windstil weer en tegen de 30 graden in de middag. Om kwart over 7 vertrokken de deelnemers aan de halve triathlon en een kwartier later de kwart triathlon. In totaal deden er meer dan 2000 mensen aan mee waaronder ook veel internationale atleten (ook Nederland was vertegenwoordigd). Ik ben die dag enkele keren gaan kijken en de sfeer zat er goed in in Wanaka. Vanaf 3 uur smiddags finishten de atleten en de laatste was net voor sluitingstijd (middernacht) binnen. Het hele festijn werd afgesloten met een groots vuurwerk boven het meer.
Maandag ben ik naar het plaatsje Cardrona gereden. Er staan nog enkele gebouwen uit de tijd dat Cardrona een bloeiend plaatsje was en dat was omstreeks 1825. Een mooi voorbeeld hiervan is "Hotel Cardrona", een winkeltje en het post- en telegraafkantoor. Het hotel is nog precies hetzelfde ingericht als toendertijd. Heel erg mooi. Ik heb daar in de tuin een heerlijke "Humingbird" koffie gedronken met wortelnotencake maar die laatste was slecht. Op de terugweg zag ik nog iets vreemds, een hek om een weiland volgehangen met bh's. Heel kleurig. Ik ben bij mijn vorig bezoek aan dit land ook wel zoiets tegengekomen maar dan met schoenen en eentje met allerlei kledingstukken waaronder zelfs ondergoed. Waar deze gewoonte vandaan komt kan mij trouwens hier niemand vertellen. De rest van de middag aan het strand gezeten net zoals de dag erna. Heel relaxed dus.

Maandag 16 feb. 2015

We moesten vanmorgen al om 10 over 8 in de haven zijn want we gingen met een watertaxi varen naar een baai op een half uur varen afstand. Onderweg legde de kapitein de boot meermalen stil om ons albatrossen te laten zien. Ook zagen we een kleine pinguïn op een rots zitten. Nadat we op het strand in een baai gedropt waren zijn we begonnen aan de terugtocht naar het huisje. 
We liepen over een smal pad langs de kust. Veel bomen en struiken om ons heen. En natuurlijk de vele varianten van de varens. Varens op de grond en varens op stam die soms meters hoog waren. De varen is het nationale symbool van Nieuw Zeeland. We hebben het best wel rustig aan gedaan. Het was onbewolkt met een heerlijke temperatuur. We hebben op verschillende strandjes, met maagdelijk wit zand, gelopen. Dat was soms heel idyllisch. De zee was kraakhelder en had verschillende kleuren blauw. Over een "swingbridge" zijn we een rivier over gestoken. Zo'n "swingbridge", zoals zijn naam al zegt, wiebelt tijdens het lopen enorm. Op deze mocht je met maximaal 5 personen tegelijk belopen.
Onderweg zijn we niet veel andere "trampers" tegen gekomen. De weinigen die we tegenkwamen gingen een tocht maken van 16 dagen. Dus die liepen al snel met meer dan 20 kg in hun rugzak. Je moet je eigen eten meenemen. Water kan je nog wel uit de verschillende waterstromen halen. We hebben nog een korte sidewalk van een klein uur gemaakt naar 2 achtergelaten stoommachines uit de 20er jaren van de vorige eeuw. Deze hadden houthakkers daarheen gesleept om de bomen mee te kunnen verslepen en te verzagen. In de bush hadden ze zelfs een spoor aangelegd van houten rails om de bomen en planken naar de haven te kunnen vervoeren. We kwamen om kwart over 3 bij het huisje aan. Na een kleine pauze zijn we naar het dorp gelopen om op het terras een paar heerlijke bieren te drinken. Al met al was dit een Top dag. Heerlijk genoten en veel gezien hebben we vandaag en rozig zijn we op tijd naar bed gegaan. Dinsdagmorgen werden we al om half 8 opgehaald om naar de ferry gebracht te worden voor de terugreis naar het vaste land. Woensdagmorgen ga ik inpakken, verlaat ik Klaas en Bea en ga ik nog 4 heerlijke weken rondtoeren op het zuider eiland.

Zondag 15 feb. 2015

Lekker lui geweest vanmorgen. Om half 11 naar het enige hotel op het eiland gelopen om koffie te drinken en daarna in te checken voor de tocht per boot naar het eiland "Ulva" in de "Paterson Inlet". Een Inlet is niets meer dan een grote baai landinwaarts. Onderweg een heleboel albatrossen zien vliegen om de boot...wat zijn die groot zeg. Ze klappen enkele keren met hun vleugels en dan scheren ze over de golven. Erg mooi om te zien, temeer omdat ze zo groot zijn. De boot stopte voor ongeveer 5 min. de motoren om foto's te kunnen maken en om het schouwspel in je op te kunnen nemen. Na een uur varen langs de kust van het eiland kwamen we aan op "Ulva Island". Daar hebben we een dik uur onder leiding van een gids uitleg gehad over vogels en bomen. We hebben bomen gezien van meer dan 900 jaar oud. De gids schoof soms met zijn schoenen de bovenste laag van de grond een beetje weg en daar kwamen dan vogels op af. Ze leken wel tam, heel mooi. Het barst van de vogels op het eiland, het is een groot koor van fluitende vogels......heerlijk om ertussen te staan. Om kwart over 3 waren we weer terug in het plaatsje Oban. Daar hebben we in het café heerlijk gezeten onder het genot van enkele pullen bier en een groot bord met "Blue Cod" (heerlijk gebakken vis) met friet. Om half 7 begon het wekelijkse zondagavond Triva onder leiding van een plaatselijke diva (ze zat onder de stempels) die continu het woord f*cking gebruikte op een humoristische manier. Iedereen die hardop de antwoorden riep ipv opschrijven werd de mond gesnoerd. Dat deed ze heel handig met breed doorzichtig plakband....lachen was dat! We hebben genoten en om half 10 zijn we naar het huisje gegaan en op tijd gaan slapen. Morgen gaan we al om kwart over 8 met de watertaxi een stuk varen en we worden dan ergens op een strand van een baai gedropt. En dan teruglopen weer naar huis. Dat zal een uur of 5 duren.

De 3e foto is genomen in het heren toilet van een condoom automaat.

Vrijdag 13 feb. 2015

Vanmorgen al vroeg naar de garage voor de WOF in de hoop dat het vandaag nog zou lukken maar helaas, volgeboekt. Dus ik heb hem bij de garage laten staan want misschien kwam een klant niet opdagen vandaag. En warempel dat was het geval dus ik km hem eind van de middag halen. Ik kan de laatste 4 weken weer veilig rijden. Verder weinig interessants gedaan alleen mijn tas gepakt voor het lange weekend naar Steward Island.

Zaterdag 14 feb. 2015

Om 6 uur ging de wekker al want we moesten om half 11 in Bluff zijn om in te checken voor de boot naar Steward Island. Die eiland ligt zuidelijk van het zuider eiland. Na 2 keer een koffiepauze kwamen we mooi op tijd aan bij de boot....boot?   Een klein bootje was het.
De overtocht duurde ongeveer een uur en we werden nogal heen en weer geslingerd door de golven. Bea was er goed ziek van ondanks het innemen van een anti-zeeziek pilletje. Onderweg nog 2 albatrossen zien vliegen, deze hadden een spanwijdte van ongeveer 2 en halve meter. Om even na 12 aangekomen op het eiland en zowaar scheen de zon. De weersverwachting van de aankomende dagen is: het is bewolkt, geen regen van betekenis met een temperatuur tussen de 12 en 17 graden. Dat is helemaal niet erg want als je loopt is dit een mooie temperatuur. We werden opgehaald door de verhuurder en met een busje naar de cottage gebracht. Deze bleek aan het strand te liggen vlakbij het plaatsje..... helemaal niet verkeerd dus. Een eenvoudig huisje met openslaande deuren aan de strandkant. Na het uitpakken zijn we naar het plaatsje gelopen (onderweg veel foto's gemaakt) en fish and chips gegeten...heerlijk was dat. Daarna een stuk gelopen en op het einde een heerlijke bier ( een getapte Speicht) gedronken. Bij de supermarkt eten, snaaiwerk en wijn gehaald en terug naar het huisje gelopen. Daar de kachel aangezet, lekker gekletst en doorgesproken wat we morgen gaan doen. In ieder geval gaan we morgen een boottocht van enkele uren maken naar  "Paterson Inlet", een hele diepe baai landinwaarts. Tijdens deze tocht leggen we ook aan op "Ulva Island" waar we een wandeling maken van ongeveer een uur. Dit eiland is een natuurlijk vogelreservaat. Ik kijk ernaar uit.

Donderdag 12 feb. 2015

Vanmorgen toen ik wakker werd waren Klaas en Bea alle twee al naar hun werk dus ik had het rijk alleen. Gelijk de wasjes gedaan en mijn rugzak uitgepakt. Na 4 weken kan het geen kwaad om alles weer opnieuw in te pakken, te herschikken. Het was zwaar bewolkt en koud vanmorgen in Dunedin, net 12 graden...Brrrrr.......ik was wel anders gewend. Tegen een uur of 2 brak de zon door, schuit de temperatuur omhoog en kon het droogrek de veranda op. Bea was om kwart over 3 al thuis en we zijn toen gezellig de stad in geweest voor wat kleine boodschapjes en hebben gelijk een terrasje gepakt...heerlijk in de zon gezeten. Een fris Japans biertje gedronken met een frietje erbij. Ik vond het eerst ook een beetje een vreemde combi maar ik moet zeggen dat het nu wel bevalt. Thuis een heerlijke pizza met kip , groenten, cranberries en kaas gegeten. D'avonds gezellig gepraat en mijn blog bij gewerkt. Morgen eerst de auto laten WOFFEN. (WOF= Warrant Of Fitnes oftewel APK).

Woensdag 11 feb.2015

Vanmorgen tijdens het ontbijt, voor de keuken op de camping, nog met een Nederlands stel uit Zwolle gepraat. Zij hadden er al 4 weken opzitten en gingen eerdaags weer naar huis. Van een van hen kreeg ik nog een paar "must to do's", das altijd wel leuk en ik ga kijken of ik die nog kan inplannen. Zij gingen naar het noorden en ik verder naar het zuiden. De "Mouraki Boulders" zijn mijn volgende bestemming maar eerst naar Oamaru, een plaats ongeveer 70 km verder. In Oamaru heb ik de auto geparkeerd en ben ik de stad rondgewandeld. Ook hier weer de nodige mooie gevels gefotografeerd. En op zoek naar een kapper. Ik zag er verschillende maar overal zaten klanten te wachten en in wachten had ik nou net geen zin. Uiteindelijk bij een kapper, waar ik gelijk aan de beurt was, een kapster haar gang laten gaan.....van haren snijden had ze nog nooit gehoord....enfin ze heeft er toch nog iets respectabels van gemaakt..eh...lekker kort dus. Na een heerlijke lunch op weg naar Mouraki. De "Boulders" zijn niets meer dan een aantal bijna perfect ronde keien die op een stuk strand van ongeveer 50 meter breedte en gedeeltelijk in het water liggen. Een enkele valt al uiteen. Sommigen hebben wel een omtrek van wel 4 meter. Nadat ik deze keien heb gefotografeerd ben ik verder gereden naar Dunedin, de woonplaats van Klaas en Bea. Ik ben er een dag eerder dan gepland maar dat is wel lekker omdat ik een paar wasjes moet doen, alles in orde maken voor een lang weekend "Steward Island" (van zaterdag tot en met dinsdag ) samen met mijn vrienden. Ook de auto moet weer zijn half jaarlijkse APK ondergaan. En ook de gedachte aan een echt bed na 4 weken is wel fijn.

Dinsdag 10 feb. 2015

Nou....deze nacht zal ik niet snel vergeten, niet vanwege het weer maar omdat de hele nacht diesel goederentreinen langs de camping reden. Het geluid ging dwars door mijn oordoppen heen! Wat een herrie.
Maar toen ik opstond scheen de zon, het was droog en de temperatuur was meer dan aangenaam. Na het ontbijt gereden naar Timaru op zo'n 170 km ten zuiden van Christchurch. Timaru staat ook vol met Art Deco gebouwen maar ze haalt het niet bij Napier. Daar lekker geluncht en daarna de "Timaru Botanici Gardens" bezocht. Maar deze tuinen vielen me erg tegen, ze konden bij lange na het nivo halen van de Botanici Gardens of Christchurch....jammer.  Een stukje ten zuiden van Timaru op een kleine camping overnacht. Deze camping lag aan een oude renbaan voor windhonden. De receptie was in een grote luxe motorhome van de campingbaas. Weer een zo goed als lege camping, toch wel jammer. Ook hier snachts een paar keer wakker geschrokken door luidruchtige diesel locs en hun tientallen wagons.

Maandag 9 feb. 2015

Mijn eerste maand in Nieuw Zeeland zit erop en ik moet zeggen dat het een fantastische maand is geweest. 
Vanmorgen vertrokken uit Hamner Springs met een beetje lichte bewolking maar dat is prima als je in de auto zit. Mijn auto heeft alleen maar arko. Vanuit Hamner Springs ben ik terug gereden naar Waiau, daar heb ik getankt en koffie gedronken. Van daaruit naar Cheviot en door gereden naar Gore Bay dat aan de Pacific ocean ligt. De smalle weg naar Cheviot was heel erg mooi. Er werd ook weinig gebruik van gemaakt, ik denk dat ik 6 auto's ben tegengekomen en dat over een lengte van meer dan 40 km. Enkele kilometers voorbij Gore Bay heb ik de bijzondere Cathedral Cliffs bewonderd. De golven bij Gore Bay zijn erg groot en daarom word deze baai veelvuldig bezocht door surfers. Ook vandaag zag ik dat er veel  gesurft werd. Later ben ik verder gereden over Highway nr. 1 richting Christchurch. Ondertussen was het gaan regenen en niet zo'n beetje ook. Ik zag me al m'n tent opzetten in de stromende regen en zag daar wel tegenop. Maar in Christchurch begon het al wat te minderen en om half 5 was het redelijk droog. Dus Reneetje een camping opgezocht in de buurt van de Highway en de tent droog kunnen opzetten. Het is hier wel een stuk frisser dan in Hamner Springs, nog geen 20 graden en vanacht max. 8. Dat wordt dus de Long John aantrekken. Dus vandaag niet zoveel beleefd behoudens de mooie omgeving waardoor ik reed en de Cathedral Cliffs.

Zondag 8 feb. 2015

Al vroeg m'n tent uitgebrand, ik sta namelijk vol in de zon zonder enige beschutting. Toch lekker geslapen ondanks de herrie van de wind en de branding. Om 10 uur vertrokken richting Hamner Springs. Eerst de kustweg gevolgd tot aan "The Store", dat is een café -restaurant met een prachtig uitzicht op zee. Daar koffie gedronken. De golven waren hoog vandaag en ik ben verschillende keren gestopt om ervan te genieten. Door Kaikoura gereden en net voorbij deze plaats het binnenland in. Een wonderschone rit tot aan Hamner Springs. Deze plaats ligt in de bergen en is bekend om zijn helende warme bronnen en het mooie skigebied dat er in de buurt ligt. Daar op de camping waar ik 2 jaar geleden met Bea overnacht heb, mijn tent in de schaduw onder een grote boom opgezet. Het was een warme dag zeker 30 graden.  S'middags het plaatsje even in geweest naar het was niet druk ondanks dat het weekend was. Verder heb ik relaxed de middag en avond doorgebracht op een bijna lege camping.